1994, reż. Mike Nichols (Bliżej, Wojna Charliego Wilsona, Anioły w Ameryce), wyk. Jack Nicholson, Michelle Pfeiffer, Christopher Plummer, James Spader
Will Randall, nowojorski wydawca, wracając z delegacji potrąca wilka. Chcąc usunąć zwierzę z jezdni zostaje ugryziony. Kilka dni później zauważa, iż wyostrzają się jego zmysły. Z indywidualisty, kulturalnego i nieśmiałego słabeusza- przez co miał stracić pracę- zamienia się naglę w silnego samca alfa, który walczy o swoją pozycję i miażdży wrogów. Wkrótce jednak jego zwierzęca natura zaczyna przeważać- Will Randall nie był głupcem i wiedział, że przyjdzie mu zapłacić za ‘wspaniałe’ zmiany…
Mike Nichols popełnił film bardzo ciekawy, w swej konwencji wybitny i niepłytki z doskonale naszkicowaną przemianą bohaterów co można zawdzięczać znakomitej obsadzie z Nicholsonem na czele.
Choć pomysł ‘ugryzionego przez demona’ bohatera wydaje się zgrany i pretensjonalny to podczas seansu nie ma ani chwili by narzekać na taki stan rzeczy, gdyż ‘Wilka’ nie można posądzić o banał…
Jack Nicholson z finezją godną swego statusu doskonałego artysty tworzy sfrustrowanego, pokornego i małego człowieka, który nagle staje się prawie że ordynarnym macho biorącym to, co mu się należy. Takich kreacji długo się nie zapomina- a Nicholsona jako wilkołaka- szczególnie. Wtóruje mu urodziwa Michelle Pfeiffer, która dość sprawnie radzi sobie u boku Nicholsona nie sprawiając wrażenia gwiazdy grającej w blasku kunsztu innego aktora. Swoją drogą- tak jak w 1994 można było mówić, że nie ma już Div takich jak Audrey Hepburn czy Greta Garbo, tak dzisiaj trudno porównywać wszelkie Keiry Knightley i Jessici Alby z kobietami kalibru Michelle Pfeiffer oraz Sharon Stone. To jednak zupełnie inna klasa. Z dekady na dekadę żeńskie gwiazdy stają się w coraz większym stopniu bombastyczne, seksowne, niewinne i plastikowe. Tę tendencję można już dostrzegać od lat 50…
‘Wilk’ to jeszcze jedne wielkie nazwisko. Ennio Moricone. Wybornie, że to on podjął się portretowania muzyką takiego filmu jakim jest ‘Wilk’. Śćieżka dźwiękowa to kolejny element, który stwarza z ‘Wilka’ ewenement w swoim gatunku- bo nad wyraz rzadko zdarza się by filmy tego gatunku były stworzone przez tak wyrokiej próby rzemieślników i artystów.
‘Wilk’ to film bardzo ciekawy, pełen akcji, napięcia i satysfakcjonujących zwrotów. Mamy tu ciekawy wachlarz charakterów. Do tego wszystkiego sama konwencja i elementy horroru. Diablo apetyczny kąsek.
9/10
